به نام يزدان
تخت جمشيد ، شهر پارسه
به فرمان داريوش شاه معماران ، مهندسين ، طراحان ، حجاران وهمه هنرمنداني كه از سراسرشاهنشاهي در شوش فعاليت داشتند به دامنه كوه رحمت ، مشرف بر
دشت آباد وپرجمعيت (خدادايتيشيه) انتقال يافتند تا شگفتي بيافرينند كه نه تنها جلوه اي از شكوه وعظمت فرمانروايي هخامنشيان باشد بلكه هنوزپس از گذشت
2500 سال ، چون معمايي در برابرديدگان حيرت زده باقي بماند ؛ اين كاخ ها ويران اما هنوز زيبا از لحاظ تزيين ، فنون معماري ، تنوع مصالح و صنعتكاران و
حجاراني كه در آنجا كار كرده اند گوياي وسعت و تنوع فرهنگي سراسر شاهنشاهي هخامنشي هستند . تنوعي كه عناصر آن ضمن حفظ ويژگي هاي گوناگون در وحدت هماهنگ بسيج شده اند تا تصويري از يكپارچگي و حمايت اقوام متعدد از شاهنشاهي هخامنشي بيافرينند .بنا به فرمان دايوش شاه صفه اي مستطيل به
پهناي 300 ، درازاي 455 و بلنداي تقريبي 15 متر ، به مساحت 125000 متر مربع پي ريزي شد . داريوش شاه شرح دقيق چگونگي شالوده پي ريزي را ،
البته در خصوص كاخ شوش آورده است ؛ اين احتمال وجود دارد كه بناي ساختمان ها ، پيش از اتمام ديوار صفه آغاز شده باشد . كليه ساختمان هايي
كه روي صفه بنا شدند بر دو محور مستقيم كه يكديگر را با زاويه قايمه قطع مي كنند ،قرار دارند . گفته ميشود ، روي خط مستقيم قرار دادن بناها ، براي رصد هاي
گاهشماري در تخت جمشيد بوده است . رصدهايي كه از نظر اعياد مذهبي حايز اهميت بوده است . اينگونه رصد كردن مي بايست بر مبناي خورشيد از پس كوه
رحمت استوار بوده باشد . اگر اين حدس درست باشد ، آن گاه شايد اسم اين كوه يعني رحمت ( مهر= ميترا ) ( مهري كه براي مردم غرب ايران نماينده ايزد خورشيد
بود ) اسم با مسمايي باشد . ويژگي حيرت انگيز تخت جمشيد ،به كارگيري 873 ستون سنگي در آن بوده است از اين ستون ها امروزه تنها 20 ستون بر پا مانده
است اما همين تعداد كافيست تا اين سؤال را بر انگيزد كه در آن زمان ،با چه وسيله اي اين ستون هاي سه تكه اي وزين را بر پا داشته و استوار ساخته اند .
( ادامه دارد )
